Deja vu door Hans Bogers

| 19 juni 2017

In een poging om bij het schrijven van mijn columns enigszins gestructureerd te werk te gaan heb ik een aantal onderwerpen gerubriceerd,om zo, enerzijds enig inzicht te hebben in wat ik allemaal verzonnen en opgeschreven heb, en anderzijds alvast een aantal onderwerpen op voorraad te hebben. Nu is daarbij het grote probleem, dat ik eerder chaotisch dan gestructureerd ben ingesteld en dat ik die rubriekjes heb gemaakt zelden of nooit raadpleeg. En daar schiet ik dus maar weinig mee op. Maar een enkele keer gebeurt het, bij toeval, dat ik een onderwerp, dat deel uitmaakt van zo’n rubriek, wél gebruik. Zo schreef ik laatst over de boot van Ludo Osse, die vastliep op het Bovenwiede, een onderwerp in de categorie Deja Vu en ook een voorval, dat een paar weken geleden gebeurde, bracht mij onverwacht  weer terug in het verleden.

Wat was het geval: Marijke moet vanwege een hoornvlies transplantatie heel wat verschillende druppeltjes toegediend krijgen. Het meeste doet ze zelf, maar een enkele keer moet ik als, in verpleegkundig opzicht niet opgeleide, mantelzorger, assisteren. In dit geval moest ik een zalfje van ongeveer 1 cm lengte in het gootje van haar onderste ooglid aanbrengen. Een precies werkje, dat de nodige concentratie vereist. Neem dat maar van mij aan. Maar op een zekere morgen ging het opeens heel erg soepeltjes. Te gemakkelijk eigenlijk en ik ontdekte, dat ik met het verkeerde zalfje bezig was. Het foutje kon gelukkig snel hersteld worden, maar met dat dit gebeurde gingen mijn gedachten terug naar die keer, dat ik abusievelijk mijn haar meende te wassen met haarshampoo, terwijl het een of andere vette body lotion bleek te zijn. Of nog langer geleden, die keer, dat ik op vakantie was bij oom Henk en tante Jannie op hun boerderij in Zoelen. Ik was daar toen de merrie Irma moest bevallen, of in paardelogie: een veulen moest werpen. De bevalling verliep voorspoedig en het veulen, dat Comtesse genoemd zou worden kwam gezond ter wereld. Alleen de navel moest nog afgebonden worden en daar was jodium bij nodig.  Het flesje , dat oom Henk werd aangereikt ontlokte hem enige kritische Zoelense kreten, want het flesje bleek geen jodium, maar oogdruppels te bevatten. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen met Irma. En Comtesse  was in mijn ogen het mooiste veulen van de wereld.  

Overigens ook mijn haar heeft het ondanks alle vettigheid allemaal  goed doorstaan, maar ik heb wel geleerd, dat ik  voordat ik een medicijn gebruik, ik tegenwoordig altijd eerst even kijk of ik het goede potje te pakken heb.

Label:

Categorie: Column